Σε ηλικία 2,5 ετών έζησε το δικό της θαύμα..Σήμερα είναι 25 και μιλά για την περιπέτεια που της άλλαξε την ζωή

0
1911

 

 

EΠΙΜΕΛΕΙΑ: Μιχάλης Αντωνίου

H Xριστιάνα Διανέλλου, είναι μια κοπέλα γεμάτη αισιοδοξία και χαρά..Έζησε το δικό της θαύμα σε ηλικία 2,5 ετών, καθώς στις 6 Σεμπτεμβρίου, ήμερα της γιορτής του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, έπεσε απο ύψος 12,5 μέτρων, όταν σε κάποια στιγμή διέλαθε της προσοχής της γιαγιάς της..Σήμερα η κοπέλα είναι 25, και εξιστορεί στην ιστοσελίδα μας το δικό της θαύμα που άλλαξε τόσο την ζωή της, όσο και την ζωή ολόκληρης της οικογένειας της..

 

Ήμουνα μόλις δυόμιση χρονών όταν έπεσα από ύψος 12,5 μέτρων, και η αλήθεια είναι πως δεν έχει αλλάξει μόνο εμένα την ίδια αλλά και όλη μου την οικογένεια.

 

Το μόνο που θυμάμαι είναι μια εικόνα στο νοσοκομείο, που δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή αν είναι λόγο κάποιας περιγραφής που μου έκαναν τα συγγενικά μου πρόσωπα. Εγώ δεν θυμάμαι ούτε τον πόνο, ούτε τι έγινε. Οι γονείς μου βέβαια δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτή την μέρα. Έξι Σεπτεμβρίου, μέρα που γιορτάζεται το θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, για αυτό και πιστεύουμε τόσο έντονα στο δικό μας θαύμα και στον Αρχάγγελο μου.

 

Οι γονείς μου ήτανε πολύ ψύχραιμοι, και ήταν σίγουροι ότι θα τα καταφέρω. Από την ίδια κιόλας μέρα, γύρω στο απόγευμα καθώς δεν είχα χάσει καθόλου τις αισθήσεις μου, ζητούσα πίτσα και το αγαπημένο μου τότε αναψυκτικό! Τόσο οι γονείς μου όσο και οι γιατροί δεν πίστευαν ότι τα μόνα τραύματα που είχα ήταν στο πρόσωπο, συγκεκριμένα έσπασε η κάτω γνάθος μου και στο ένα μου χέρι. Η ανάρρωση μου ήτανε απίστευτα γρήγορη καθώς το Σάββατο κιόλας, 4 μέρες μετά το ατύχημα βγήκα από την εντατική. Τόσο πολύ ήθελα να φύγω που το βράδυ της Παρασκευής έβγαλα όλα τα σύρματα από πάνω μου και στάθηκα στο κρεβάτι.

 

Από τότε η οικογένεια μου καθιέρωσε να πηγαίνουμε στο μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στον Αναλιώντα όπου και γιορτάζουμε και εμείς με την σειρά μας εδώ και 23 χρόνια το θάυμα μας. Το να συμβαίνει κάτι τέτοιο και να καταφέρνω όχι μόνο να ζήσω αλλά να είμαι υγιέστατη δεν εξηγείτε αλλιώς. Οι γονείς μου με έμαθαν να έχω την αγάπη μέσα μου. Φαινότανε από τότε ότι διψάω και έχω πείσμα για να ζήσω. Όταν τα βρίσκω δύσκολα στην ζωή, σκέφτομαι αυτό που έζησα και με βοηθάει να μην τα παρατάω, όπως δεν τα παράτησα και τότε.

 

Στα λόγια του πατέρα μου “Συμπτώσεις δεν υπάρχουν στη ζωή. Υπάρχουν Μικρά και Μεγάλα θαύματα που πρέπει να έχουμε ανοικτή την Καρδιά μας για να τα δούμε! Και όχι τα μάτια μας. 
Απλά και ταπεινά Θεέ μου και Ταξίαρχε Μιχαήλ σας ευχαριστώ! “