Ελένη Αρτυματά: «Όποιος χάσει τη θέληση, θα χάσει γενικότερα τον δρόμο.»

0
283

Είναι η κάτοχος των Παγκυπρίων Ρεκόρ σε 200 (22.61) και 400 μέτρα (51.61). Είναι πιστή στα ραντεβού της στις μεγάλες διοργανώσεις: Ολυμπιακοί στο Πεκίνο (2008), Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Βερολίνο (2009), Πανευρωπαϊκό  Πρωτάθλημα στη Βαρκελώνη (2010), Ολυμπιακοί Αγώνες στο Λονδίνο (2012), Παγκόσμια Πρωτάθλημα στη Μόσχα (2013), Πανευρωπαϊκό  Πρώταθλημα στο Άμστερνταμ, Ολυμπιακοί Αγώνες στο Ρίο (2016) και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Λονδίνο (2017). Κορυφαίες της στιγμές η 6η θέση στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Βαρκελώνη  το 2010 και 8ηθέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Βερολίνο το 2009 στο αγώνισμα των 200 μέτρων. Φέτος, με πολλές φιλοδοξίες επιθυμεί να δώσει το παρόν της σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, με μεγαλύτερο στόχο τησυμμετοχή στον τελικό του Πανευρωπαϊκού στο Βερολίνο. Ο λόγος φυσικά για τηναθλήτρια του Αντώνη Γιαννουλάκη, Ελένη Αρτυματά. Η Ελένη μιλά στην ιστοσελίδα trackfieldcy.wordpress.com για στιγμές του παρελθόντος που στιγμάτισαν την πορεία της, αλλά και για το αύριο και τις νέες προκλήσεις που παρουσιάζονται.

 Του Σάββα Ευαγγελίδη

1.Ας ξεκινήσουμε από τα παλιά. Πώς έφτασες μέχρι εδώ; Μίλα μας λίγο για την πορεία σου μέχρι τη στιγμή που έφτασες προ των πυλών του πρωταθλητισμού.

 Η μετάβαση από τον σχολικό-μαθητικό αθλητισμό στον πρωταθλητισμό έγινε τη στιγμή που αποφάσια να πάω στην Αθήνα αντί στην Αλεξανδρούπολη όπου είχα περάσει στις προεισαγωγικές εξετάσεις, ελπίζοντας ότι θα έπαιρνα εύκολα μεταγγραφή στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, ώστε να συνδύαζα σπουδές και πρωταθλητισμό. Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να ξεκαθαρίσω αν έπρεπε να κάνω κάτι πιο επαγγελματικό ή να μείνω σε κάτι πιο ερασιτεχνικό.

2.Άρα εκείνη η στιγμή αποτέλεσε ένα μεγάλο σταθμό στην καριέρα σου;

 Η απόφαση μου να παώ στην Αθήνα και να συνεργασώ με τον προπονητή μου, που γνώριζα ότι δούλευε επαγγελματικά, παίρνοντας το μεγάλο ρίσκο της μεταγγραφής σε ένα πανεπιστήμιο, όπου δεν είχα αποκτήσει θέση, ήταν πολύ καθοριστικό σημείο.

 3.Πότε μπήκες σε ρυθμούς πρωταθλητισμού;

Από τον πρώτο μου χρόνο στην Αθήνα, δηλαδή 2004 προς 2005, όταν είδα πώς δούλευαν οι υπόλοιποι επαγγελματίες.

 4.Σπούδαζες Παιδαγωγικά Δημοτικής Εκπαίδευσης και έπειτα γυμναζόσουν στην Αθήνα μέχρι το 2012 όταν επέστρεψες στην Κύπρο για προπόνηση. Πώς ήταν αυτή η αλλαγή; Στιγμάτισε την καριέρα σου η επιστροφή στην Κύπρο;

Το 2012 μετακομίσαμε όλη η ομάδα στην Κύπρο για προπόνηση. Ήταν αρκετά δύσκολη η μετάβαση από την Αθήνα στη Λευκωσία. Με δυσκόλεψε και μου πήρε 2-3 χρόνια μέχρι να προσαρμοστώ. Ήταν από τις πιο δύσκολες φάσεις. Γενικότερα είμαι άνθρωπος που δεν του πολυαρέσουν οι αλλαγές, οπότε όλη αυτή η αλλαγή στο σπίτι και στο γήπεδο με δυσκόλεψε. Ίσως να χειρίστηκα κι εγω κάποια πράγματα με τον λάθος τρόπο και το έκανα ακόμη πιο δύσκολο. Θεωρώ ότι ήταν μια περίοδος, η οποία με βρήκε ανέτοιμη.

 5.Η μέχρις εδώ πορεία σου βρίσκεται υπό τις οδηγίες του Αντώνη Γιαννουλάκη. Μίλησέ μας λίγο γι’ αυτή τη συνεργασία.

 Εμμμ, τι να πρωτοπώ; (γέλια). Είναι πάρα πολλά τα χρόνια που συνεργαζόμαστε και είμαστε μαζί με τον Αντώνη Γιαννουλάκη. Νομίζω έχουμε βρει την χημεία που χρειάζεται και που φέρνει τις επιτυχίες. Τον γνωρίζω πολύ καλά πλέον και ως άνθρωπο και αυτός εμένα, παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε, θα έλεγα. Στο γήπεδο η σχέση προπονητή-αθλήτριας είναι εξαιρετική και ιδανική.

6.Πώς νιώθεις την φετινή χρονιά; Ποιοι είναι οι φετινοί σου στόχοι; Θα σε δούμε στα 400;

 Η φετινή χρονιά έχει το εξής περίεργο: πολύ σημαντικοί αγώνες είναι μαζεμένοι. Εκεί που θα είχαμε Κοινοπολιτειακούς τον Απρίλιο και Πανευρωπαϊκό  τον Αύγουστο, μεταφέρθηκαν από την προηγούμενη χρονιά και οι Μεσογειακοί που είναι ένας εξίσου σημαντικός αγώνας. Ουσιαστικά έχουμε τρείς πολύ σημαντικούς αγώνες μαζί. Είναι και οι τρεις πολύ σοβαροί στόχοι, για τους οποίους έχω υψηλές φιλοδοξίες. Φέτος θα είμαι και στους τρεις αγώνες στο 400άρι, ίσως και στο 200άρι, δεν το αποκλείω.

7.Είσαι η αθλήτρια των παγκυπρίων ρεκορ. Κάτοχος του παγκυπρίου ρεκορ στα 200 μέτρα και από πέρσυ και στα 400 μέτρα. Τι σημαίνει αυτό για σένα; Πως βιώνεις σαν Ελένη όλη αυτή την προσπάθεια;

 Είναι κάποια παγκύπρια ρεκόρ που είναι καλό να είναι ψηλά σε απόδοση για να έχουμε κι εμείς κίνητρα να τα κυνηγάμε. Μακάρι όλα τα παγκύπρια ρεκόρ να ήταν πιο ψηλά, ώστε να υπάρχει κίνητρο και να ανεβαίνει το επίπεδο. Και τα 2 ρεκόρ ήταν εισιτήρια Ολυμπιακών Αγώνων και Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Συνεπώς, ήταν σημαντικό για μένα να τα πετύχω, γιατί θα με οδηγούσαν σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, όπως ήταν τότε του Βερολίνου και πέρσι του Λονδίνου.

8.Τον τελευταίο χρόνο μπήκες σε ένα νέο κόσμο, αυτόν του 400αριού.Πώς πήρες αυτή την απόφαση; Άρχισες να προσαρμόζεσαι στο νέο στυλ προπόνησης; Πώς είναι όλο αυτό;

Πάντα υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι κάποια στιγμή θα κάνω 400 μέτρα. Ποτέ δεν το είχα αποκλείσει, αν και ο βομβαρδισμός ήταν έντονος από πολλούς. Ήθελα από πριν να κάνω 400 μέτρα, απλώς οι συγκυρίες δεν το επέτρεψαν. Είχα αρκετούς τραυματισμούς, υπήρχε περίοδος που έμεινα και έξω. Εννοείται ότι γίνεται πιο πολλή προπόνηση, άρα το σώμα δεν μπορούσε και δεν επέτρεπε να γίνει εύκολα αυτή η αλλαγή. Μετά από συμφωνία με τον προπονητή μου μετά την Ολυμπιάδα του Ρίο, όταν ήμουν απόλυτα υγιής, θεώρησα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να δοκιμάσω τουλάχιστον το αγώνισμα. Τώρα, μετά από ένα χρόνο προσαρμογής, πιστεύω ότι μπορώ να πλησιάσω λίγο στην νοοτροπία της προπόνησης και τους αγωνίσματος, διότι πέρσυ βρισκόμουν σε μεγάλη αβεβαιότητα όσον αφορά στην προπόνηση και στο αγώνισμα.

 9.Ποια είναι η γνώμη σου για τον κυπριακό στίβο; Πιστεύεις ότι οι αθλητές έχουν την απαιτούμενη προσοχή;

Σε σχέση με άλλες ομοσπονδίες πιστεύω ότι δίνεται η απαιτούμενη προσοχή στον στίβο. Σε σχέση με το ποδόσφαιρο, για παράδειγμα, δεν δίνεται η ανάλογη προσοχή στον στίβο, αν θέλετε να μιλήσουμε και για νοοτροπίες. Εξαρτάται πώς βλέπεις τα πράγματα. Σίγουρα θα μπορούσε να τυγχάνει περισσότερης προσοχής, αλλά δεν είμαστε χαμένοι από φορείς, όπως είναι ο ΚΟΑ και η Ομοσπονδία. Θεωρώ ότι είμαστε καλά, αν αναλογιστούμε τι είναι η Κύπρος στον παγκόσμιο χάρτη και στον χάρτη του στίβου. Την εποχή που αγωνιζόταν ο Μαρκουλίδης και ο Κατσαντώνης τα σπριντ ήταν πολύ ανεβασμένα. Αργότερα, το επίπεδο στα 400 μέτρα και 400 μέτρα με εμπόδια ήταν πολύ ψηλό. Μετά ακολούθησε μια κάμψη, πέρα από τον Κυριάκο (σσ. Ιωάννου), και τώρα βλέπω ότι πάλι πάει να ξανανέβει. Όσον αφορά στην πρώτη γραμμή, θεωρώ ότι είμαστε πολύ καλά. Ταλέντα σίγουρα υπάρχουν, ειδικά στις επαρχίες και στα χωριά. Τώρα, το γιατί δεν αξιοποιούνται αυτά τα ταλέντα πρέπει να μας προβληματίσει όλους.

10.Πώς βλέπεις τις γηπεδικές εγκαταστάσεις στην Κύπρο;

Θεωρώ πως τα στιβικά γήπεδα στην Κύπρο θα έπρεπε να ήταν σε καλύτερη κατάσταση, κυρίως το ταρτάν. Ψάχνουμε γήπεδο για να γυμναστούμε. Πλέον, το ταρτάν στο ΓΣΠ έχει αρχίσει να χαλά. Έχει γίνει πάρα πολύ σκληρό. Πρόκειται για ένα στάδιο 13 χρόνων. Είναι, συνεπώς, λογικό να παρουσιάζει τέτοια κατάσταση. Τα στάδια χρειάζονται συντήρηση και γι’ αυτό θα έπρεπε να δίνεται περισσότερη προσοχή.

11.Είσαι μια αθλήτρια χρόνια στον χώρο του αθλητισμού. Αναμφίβολα γνώρισες και μια πιο ρομαντική, ας το πούμε έτσι, όψη του στίβου, χωρίς σύγχρονες εγκαταστάσεις, με λίγοτερες ευκαιρίες για διεθνήmeetings και χωρίς πολλά κίνητρα. Αυτός ο ρομαντισμός απέναντι στο άθλημα έχει ξεθωριάσει;

 Αν δεν υπάρχει θέληση και ρομαντισμός για το άθλημα, δεν πρόκεται να πετύχεις κάτι. Εννοείται ότι οι εποχές αλλάζουν και ο αθλητισμός έχει γίνει λίγο διαφορετικός. Οφείλεις, όμως, ως αθλητής να προσαρμόζεσαι σε αυτές τις εποχές και στις αλλαγές τους. Δεν μπορείς να παραμένεις κολλημένος στο παρελθόν. Όλα αλλάζουνε. Ωστόσο, δεν έχει χαθεί η θέληση. Όποιος χάσει τη θέληση, θα χάσει γενικότερα τον δρόμο. Κάποιες αξίες μένουν αναλλοίωτες στον χρόνο.

 12.Ποια στιγμή ξεχωρίζεις στην αθλητική σου καριέρα; Θα κληθείς να υπερασπιστείς τον τίτλο σου στους Μεσογειακούς, αλλά και να πάρεις κάτι που ξεχάστηκε» στο Νέο Δελχί. Κουβαλάς το βάρος και τη σκιά εκείνου του αγώνα; 

Ήταν κάτι που με στενοχώρησε πολύ. Αγωνιστικά ήμουν πάρα πολύ καλά, στην καλύτερη φάση της καριέρας μου, θα έλεγα. Με στενοχώρησε πάρα πολύ που δεν έτρεξα και έχω ακόμα λίγο μαράζι. Ας μην ξεχωρίσουμε αυτήν, όμως, τη στιγμή, διότι ήταν μια άσχημη στιγμή. Αναφέραμε το Δελχί και επηρεάστηκα αμέσως. Ας κρατήσουμε ως ξεχωριστή στιγμή τη συμμετοχή μου στον τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος στο Βερολίνο.

13.Ποιο πιστεύεις ότι είναι το δυνατό σου στοιχείο, για το οποίο ξεχωρίζεις ως αθλήτρια;

 Τι να ‘ναι αυτό άραγε; (γέλια). Θεωρώ ότι αθλητικά έχω ένα ιδιαίτερα χαλαρό τρέξιμο. Όλοι νομίζουν ότι πηγαίνω αργά. Κι εγώ αυτό βλέπω μετά στο βίντεο, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Δίνω πάντα το 100% των δυνατοτήτων μου (γέλια).

14.Έχεις κάποιο γούρι πριν από τους αγώνες σου και ποιες είναι οι συνήθειές σου πριν από ένα μεγάλο αγώνα;

Προσπαθώ να μην έχω κολλήματα, ώστε να μην επηρεαστώ ψυχολογικά αν δεν πετύχω κάτι. Κάποια βασικά, όπως η προσευχή μου, κάποια λόγια που θα πω στον εαυτό μου, κάποια πράγματα που θα ανακαλέσω στη μνήμη μου, με βοηθούν. Αυτή είναι η «ιεροτελεστία» μου πριν ένα μεγάλο αγώνα.

 15.Υπάρχει κάποιος αθλητής ή κάποια αθλήτρια που θαυμάζεις ιδιαίτερα;

 Θαυμάζω πολλούς αθλητές και αθλήτριες. Από τα δικά μου αγωνίσματα θαυμάζω την Allyson Felix.

 16.Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου στόχος; Έχεις θέσει κάποιο συγκεκριμένο προσωπικό στόχο που θα ήθελες να υλοποιήσεις στο άμεσο μέλλον;

 Οι επόμενοι και μεγαλύτεροί μου στοχοι είναι αυτοί της φετινής χρονιάς. Στόχος είναι το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και οι άλλοι αγώνες φυσικά, αλλά βασικός στόχος είναι η συμμετοχή στον τελικό στο Βερολίνο.

 17.Πώς φαντάζεσαι την Ελένη μετά από 10 χρόνια; Φαντάζεσαι τον εαυτό σου να εξακολουθείνα βρίσκεται στον χώρο του κλασικού αθλητισμού;

 Επαγγελματικά, θα ήθελα να είμαι στον χώρο, μέσα, έξω, κοντά του τελοσπάντων, με κάποιο τρόπο. Ως προπονήτρια αποκλείεται πάντως (γέλια).

 18.Με τι ασχολείσαι στον ελεύθερο σου χρόνo;

 Με χαλαρώνουν πολύ τα λογοτεχνικά βιβλία και οι ταινίες. Μ’ αρέσει πολύ να φτιάχνω παζλ και να βλέπω τηλεόραση. Κάνω έξαλλη ζωή όπως βλέπεις (γέλια).