Άθλιες οι συνθήκες στο Μακάρειο – Χωρίς τα απαραίτητα το μοναδικό νοσοκομείο για παιδιά στην Κύπρο

0
270

“«Δεν έχουμε άλλα σεντόνια» μας είπε με σκυμμένο κεφάλι η νοσηλεύτρια του Μακάρειου Νοσοκομείου όπου πήραμε το μωρό μας. «Δεν έχουμε κουταλάκι για το τζέλι» μας είπε αργότερα με το ίδιο ύφος ντροπής μια άλλη νοσοκόμα. «Μετρήστε και με το δικό σας θερμόμετρο γιατί τα δικά μας κάποτε δεν δουλεύουν σωστά»! Αυτές είναι μερικές από τις θλιβερές ατάκες που αναγκάζεται να ξεστομίσει το ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό του μοναδικού νοσοκομείου που έχουμε για τα παιδιά μας. Αυτή είναι η τραγική κατάσταση στην οποία περιήλθαν τα δημόσια νοσοκομεία μας. Το προσωπικό και οι ασθενείς υποφέρουν. Βοηθήστε τους. Απαιτήστε όλοι εφαρμογή του ΓΕΣΥ τώρα”.

Τα πιο πάνω έχει γράψει μια νεαρή μητέρα που αναγκαστικά πρέπει να περιθάλψει το παιδί της στο Μακάρειο Νοσοκομείο, δείχνοντας την κατάσταση που επικρατεί στο μοναδικό νοσοκομείο για παιδιά στην Κύπρο.

Δυστυχώς οι ελλείψεις που παρουσιάζονται είναι πάρα πολλές, με τους γονείς που αναγκάζονται να πάρουν τα παιδιά τους εκεί να πρέπει να αντιμετωπίσουν όλα αυτά, σε συνδυασμό με την αγωνία τους για την θεραπεία των σπλάχνων τους.

Μια απλή ανάλυση και μια άλλη προσέγγιση θα μπορούσε να επιρρίψει τις ευθύνες στο ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό, στον Υπουργό ή και σε άλλους αξιωματούχους, παραμερίζοντας το πρόβλημα στην ουσία του. Ωστόσο, το πρόβλημα και τα προβλήματα που παρουσιάζονται στα νοσηλευτήρια μας δεν είναι θέμα πέντε ατόμων, αλλά μιας ολόκληρης κοινωνίας. Δεν είναι πρόβλημα ενός Υπουργού και κάποιων διευθυντών, αλλά ολόκληρου του πολιτικο-κοινωνικού συστήματος της Κύπρου.

Θα μπορούσα να ισοπεδώσω τα πάντα και να γράφω αμέτρητες ώρες για τις ευθύνες του Υπουργού Υγείας και γενικά του Υπουργείου, ωστόσο, αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχει άνθρωπος στην Κύπρο που θα μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση μόνος του και δεν το πράττει. Αδυνατώ να πιστέψω ότι το μοναδικό νοσοκομείο για παιδιά στην Κύπρο εξαρτάται μόνο από τη θέληση ενός ατόμου.

Το πρόβλημα είναι όλων μας. Όλων των κομμάτων, όλων των Υπουργών Υγείας, πρώην, νυν και μελλοντικών αλλά και όλων των Προέδρων της Δημοκρατίας.

Η “Υγεία” στην Κύπρο βρίσκεται στον αναπνευστήρα.

Δεν είμαι γονιός αλλά τρέμω μόνο στην ιδέα να τύχαινε το οτιδήποτε στο παιδί μου. Τρέμω στο να χρειαστεί να νοσηλευτεί το παιδί μου κάπου και αυτό να υπολειτουργεί. Να απουσιάζουν τα απαραίτητα και να στηρίζω τις ελπίδες μου στην καλή καρδιά και την αυτοθυσία του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού. Τρέμω στο να βλέπω το παιδί μου άρρωστο και εγώ για να χρειαστεί να μείνω δίπλα του να πρέπει να ταλαιπωρήσω τους πάντες και τα πάντα εκλιπαρώντας για βοήθεια.

Αυτή δεν είναι η Κύπρος του 2017…

Αυτή δεν είναι η ιατρική περίθαλψη που αξίζει σε μια Ευρωπαϊκή χώρα και στους πολίτες της. Βασικά, αυτή δεν είναι κατάσταση που να αξίζει στο παιδί του οποιοδήποτε, από όπου και αν προέρχεται.

Ξέρω. Υπάρχουν και χειρότερα στον κόσμο, όμως υπάρχουν και τα καλύτερα. Και αν υπάρχει γονιός που μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα των χειρότερων κάπου αλλού χωρίς να φωνάζει για το καλύτερο για το παιδί του, τότε δεν θα ήταν πραγματικός γονιός.

Τα κόμματα, πολιτικοί, αξιωματούχοι και όλοι οι Αρμόδιοι πρέπει να σηκώσουν μανίκια και να βρουν τις λύσεις. Όλοι μαζί. Μπορεί να υπάρχει η προεκλογική, αλλά οποιοσδήποτε προσπαθήσει να πατήσει στον πόνο των παιδιών και των γονιών του για να κερδίσει ψήφους, με το μόνο που έχει να δείξει να είναι τα προβλήματα, τότε τον παρακαλώ όπως καλύτερα να σωπάσει.

Τα προβλήματα των δημόσιων νοσηλευτηρίων αγαπητοί πολιτικοί τα ξέρουν από πρώτο χέρι οι βιοπαλαιστές, οι γονείς και οι ηλικιωμένοι που αναγκάζονται να τα επισκέπτονται καθημερινά και διακινδυνεύουν τη ζωή τους για την κατάντια τους.

Ναι ξέρετε. Αυτά τα απλά ανθρωπάκια που θα δείτε λίγο καιρό πριν τις εκλογές. Αυτοί που μεταφράζονται σε ψήφους και εξουσία.

Σηκώστε μανίκια και δουλέψτε πλάι με τον Υπουργό και όχι απέναντι του, για το καλύτερο των παιδιών μας, επειδή όση ώρα εσύ θα “μάχεσαι” σε ένα τηλεοπτικό πάνελ για να κερδίσεις δύο ψήφους περισσότερους, ένα βρέφος μάχεται πραγματικά για τη ζωή του σε ένα άθλιο, εξαθλιωμένο και χωρίς τα απαραίτητα κρατικό νοσηλευτήριο.

 

ΥΓ: Το θέμα της υγείας είναι απλό! Δεν έχει χρώμα, πολιτική υφή, ήθος και συνθήματα. Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε κάποιο νοσηλευτήριο να κοιτάξετε στα μάτια τα βρέφη και τα παιδιά που παλεύουν και όχι τις κάμερες που θα βρίσκονται εκεί για να αποθανατίσουν το ενδιαφέρον σας. Μόνο τότε θα πιάσετε το νόημα…