Προτάσεις ασθενών για λίστες αναμονής

0
37

Η έλλειψη εξοπλισμού, οι συχνές βλάβες που παρουσιάζουν οι εξοπλισμοί και η υποστελέχωση φαίνεται να είναι, σύμφωνα με τους οργανωμένους ασθενείς, οι αιτίες της δημιουργίας των τεράστιων λιστών αναμονής στα δημόσια νοσηλευτήρια.

Η Παγκύπρια Ομοσπονδία Συνδέσμων Πασχόντων και Φίλων, η οποία έχει διενεργήσει έρευνα γύρω από το θέμα των χρόνων αναμονής των ασθενών, έχει ετοιμάσει ολοκληρωμένη πρόταση την οποία έθεσε προς το υπουργείο Υγείας ζητώντας την άμεση λήψη μέτρων ώστε να τερματιστεί η ταλαιπωρία δεκάδων χιλιάδων ασθενών. Μάλιστα, και όπως διαπιστώνουν οι Οργανωμένοι ασθενείς, στις χώρες στις οποίες εφαρμόζονται πολιτικές αντιμετώπισης των λιστών αναμονής, οι ασθενείς περιμένουν για να εξυπηρετηθούν από 31 μέχρι 84 μέρες μόνον.

Οι λίστες αναμονής αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες πληγές στον τομέα της Υγείας, δηλώνει μιλώντας στον «Φ» ο πρόεδρος της ΠΟΣΠΦ Μάριος Κουλούμας υπενθυμίζοντας ότι στη λίστα αναμονής για υπερηχογραφήματα βρίσκονταν εγγεγραμμένοι την 1η Ιανουαρίου γύρω στις 23.000 ασθενείς ενώ για το τεστ Παπανικολάου η λίστα περιελάμβανε τα ονόματα 10.000 και πλέον γυναικών.

Η Ομοσπονδία, είπε ο κ. Κουλούμας, «έχει ετοιμάσει πρόταση πολιτικής για τη διαχείριση των λιστών αναμονής την οποία και έχει θέσει ενώπιον του υπουργείου Υγείας καθώς έχουμε διερευνήσει το ζήτημα, έχουμε εντοπίσει και τις αιτίες του κακού και παράλληλα από τα διεθνή δεδομένα έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι πολιτικές που άλλα κράτη εφαρμόζουν μπορούν να προσαρμοστούν και στα κυπριακά δεδομένα».

Πρόκειται, είπε, για τον καθορισμό ανώτατου χρόνου αναμονής για κάθε ιατρική πράξη «πολιτική η οποία έχει δώσει θεαματικά αποτελέσματα όπου έχει εφαρμοστεί».

Ανάμεσα στις χώρες που καταγράφουν και δημοσιεύουν τους χρόνους αναμονής, είπε, «κατατάσσονται η Σουηδία, η Ολλανδία, η Φιλανδία, η Νορβηγία, η Αγγλία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ελβετία, ο Καναδάς, η Νέα Ζηλανδία και η Αυστραλία». Οι χρόνοι αναμονής που καταγράφονται εξήγησε, «συνήθως αφορούν χρόνους αναμονής για μη επείγουσες επεμβάσεις και για εξέταση από ειδικό γιατρό. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι ο χρόνος αναμονής για ολική αντικατάσταση ισχίου για τα έτη 2008-2010 στις χώρες αυτές, κυμαινόταν από 31 έως 100 ημέρες, για επέμβαση καταρράκτη από 2 έως 18 ημέρες, ενώ ο χρόνος αναμονής για όλες τις μη επείγουσες επεμβάσεις από 31-84 μέρες.

Με στόχο την πρόσβαση των ασθενών σε υπηρεσίες υγείας, είπε ο κ. Κουλούμας, θα πρέπει «να εισαχθούν και τηρηθούν ανώτατα χρονικά όρια αναμονής που να αντιστοιχούν στις διάφορες κατηγορίες». Για παράδειγμα για τη θεραπεία μη επειγόντων περιστατικών ο ανώτατος χρόνος αναμονής θα πρέπει να είναι οι 12 εβδομάδες όπως και για τις μη επείγουσες χειρουργικές επεμβάσεις». Επιπλέον, στις περιπτώσεις που υπάρχει υποψία για ύπαρξη καρκίνου ο χρόνος αναμονής δεν θα πρέπει να ξεπερνά τις 2 εβδομάδες για εξέταση και τις 21 ημέρες για έναρξη της θεραπείας του ασθενούς.

Για να πετύχει ο στόχος, είπε, «θα πρέπει να ληφθούν παράλληλα κάποια πολύ σημαντικά μέτρα όπως η ενίσχυση του κρατικού τομέα, η συνέχιση της ενίσχυσης και βελτίωσης των πιλοτικών προγραμμάτων και της λειτουργίας απογευματινών ωραρίων τόσο για χειρουργικές όσο και για μη χειρουργικές ειδικότητες για επεμβάσεις/εξετάσεις, η λειτουργία ηλεκτρονικού συστήματος για το κλείσιμο ραντεβού και μηχανογράφησης των λιστών αναμονής για χειρουργικές επεμβάσεις και ανάρτησή τους στο διαδίκτυο, η ενίσχυση και παροχή κινήτρων στους γιατρούς του δημοσίου, ιδιαίτερα στους συμβασιούχους γιατρούς κ.λπ.».

Ελλείψεις, βλάβες και υποστελέχωση

Όπως διαπίστωσε η ΠΟΣΠΦ, οι βασικές αιτίες δημιουργίας των λιστών αναμονής στα δημόσια νοσηλευτήρια είναι τρεις και πρόκειται για την έλλειψη εξοπλισμών, τις συχνές βλάβες σε εξοπλισμούς και την υποστελέχωση που παρατηρείται κυρίως σε ιατρικό προσωπικό. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τους οργανωμένους ασθενείς, η καταγραφή των διαφόρων προβλημάτων μάς οδηγεί στο συμπέρασμα ότι:

➤ Αρκετά μηχανήματα σε κάποια κρατικά νοσηλευτήρια είναι εκτός λειτουργίας. Οι ασθενείς δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν άμεσα και αναγκάζονται να περιμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα ή καταφεύγουν από μόνοι τους σε ιδιωτικά νοσοκομεία.
➤ Επίσης, λόγω της φυγής γιατρών, είναι εμφανής η έλλειψη ειδικοτήτων όπως γαστρεντερολόγοι, ρευματολόγοι κ.λπ. «Η κατάσταση αυτή θέτει σε κίνδυνο τη ζωή και την υγεία των ασθενών ή και οδηγεί στην εκπρόθεσμη διάγνωση της ασθένειας και λήψη θεραπείας».
➤ Οι υπόλοιποι γιατροί σε αρκετές περιπτώσεις επωμίζονται το βάρος και αναγκάζονται να εξυπηρετήσουν τους ασθενείς αυτούς, χωρίς να έχουν την κατάλληλη γνώση.
➤ Άλλοτε, παραπέμπουν τους ασθενείς σε άλλα νοσοκομεία σε άλλες πόλεις με αποτέλεσμα την πρόσθετη ταλαιπωρία των ασθενών.
➤ Όταν ασθενής παραπεμφθεί για διαγνωστικές εξετάσεις αυτές προγραμματίζονται συνήθως μετά από μήνες. Συγκεκριμένα, παρατηρείται ιδιαίτερη καθυστέρηση σε υπερηχογραφήματα, CT Scan, MRI, άλλες ακτινολογικές εξετάσεις, κολονοσκοπήσεις και ιστολογικές εξετάσεις.

Λόγω των ελλείψεων αυτών, είπε ο κ. Κουλούμας, «υπάρχουν αμέτρητα προβλήματα που παρατηρούνται στην πρόσβαση στις υπηρεσίες της υγείας. Πρόκειται για προβλήματα που φέρουν σοβαρό αντίκτυπο στην υγεία και τη ζωή των ασθενών και επιβαρύνουν επιπλέον το ίδιο το σύστημα».

Ετοιμάζεται νέο πρόγραμμα από Υπ. Υγείας

Προς το παρόν, όπως αναφέρουν πληροφορίες του «Φ», η Κυβέρνηση θα καταβάλει άλλη μια προσπάθεια για να αντιμετωπίσει τους μεγάλους χρόνους αναμονής για διάφορες ιατρικές πράξεις.

Η νέα πρόταση θα περιλαμβάνει μάλιστα και νέες ειδικότητες, κυρίως μη χειρουργικές, και όπως πληροφορούμαστε, θα τεθεί από τον υπουργό Υγείας Κωνσταντίνο Ιωάννου προς συζήτηση με στόχο την έγκρισή της στην επόμενη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Και σε αυτή την περίπτωση το πρόγραμμα του Υπουργείου Υγείας θα περιλαμβάνει τόσο την αγορά υπηρεσιών από τον ιδιωτικό τομέα όσο και την επέκταση του προγράμματος υπερωριακής εργασίας στα δημόσια νοσηλευτήρια.

Η αγορά υπηρεσιών ωστόσο, σύμφωνα με τους οργανωμένους ασθενείς, δεν μπορεί να είναι μια μόνιμη λύση στο πρόβλημα. Τα προγράμματα που εφαρμόζει το Υπουργείο Υγείας, είπε ο πρόεδρος της ΠΟΣΠΦ, «είναι καλοδεχούμενα και σίγουρα απαμβλύνουν κάπως το πρόβλημα των λιστών αναμονής», ωστόσο «η αγορά υπηρεσιών από τον ιδιωτικό τομέα δεν μπορεί να είναι μια μόνιμη λύση αλλά τα δημόσια νοσηλευτήρια θα πρέπει να ενισχυθούν στο πλαίσιο και της αυτονόμησής τους και να μπορούν να εξυπηρετήσουν με το δικό τους δυναμικό τους ασθενείς τους».